“အစောင့်အရှောက်နတ်များ၏ သဒ္ဓါသည် လူတို့အတွက် သင်ခန်းစာ”

 

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

သာသနာတော်ကို အသက်ထက်ဆုံး ချစ်မြတ်နိုးကြတဲ့၊ မမြင်အပ်တဲ့ အစောင့်အရှောက်နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့ရဲ့ ကြည်ညိုပုံကို စံနမူနာယူလိုကြတဲ့ တရားနာပရိသတ်အပေါင်း သူတော်ကောင်းတို့……....

ဒီနေ့ ဦးဇင်းတို့ ဆွေးနွေးမယ့် တရားတော်ကတော့ “အစောင့်အရှောက်နတ်များ၏ သဒ္ဓါသည် လူတို့အတွက် သင်ခန်းစာ” ဖြစ်ပါတယ်။ သာသနာတော်မှာ နတ်တွေ၊ ယက္ခတွေက ဘာကြောင့် သာသနာကို အသေခံစောင့်ရှောက်ကြသလဲ၊ သူတို့ရဲ့ သဒ္ဓါတရားက ဦးဇင်းတို့ လူသားတွေအတွက် ဘယ်လို သံဝေဂရစရာ သင်ခန်းစာတွေ ပေးနေသလဲဆိုတာကို အလုပ်ပေးတရားနဲ့တကွ ဟောကြားပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဃနိကာယ်၊ အာတနာတိယသုတ်အရ စတုမဟာရာဇ် နတ်မင်းကြီးလေးပါးဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ထံမှာ သာသနာပြုပုဂ္ဂိုလ်တွေကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ဂတိကဝတ်ပြုခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ နတ်စည်းစိမ်တွေကို ခံစားနေရပေမယ့် ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်ကို အစစ်အမှန် တန်ဖိုးထားကြသူတွေပါ။

နတ်မင်းကြီးတွေ သာသနာကို စောင့်ရှောက်တာဟာ "ဓမ္မအာဏာ" ကို ရိုသေလို့ပါ။ ဦးဇင်းတို့ လူသားတွေလည်း ကိုယ့်ဘဝကို နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေ စောင့်ရှောက်တာ ခံချင်ရင် ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ "ဓမ္မ" ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။ မျက်စိနဲ့ မြင်နေရတဲ့ အဆင်းရုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး "ငါ့ဟာ၊ ငါ့ဥစ္စာ" လို့ စွဲမနေဘဲ၊ ထိုအဆင်းကို သိနေတဲ့ "မြင်သိစိတ်" ကလေးဟာလည်း အကြောင်းတရားကြောင့် ပေါ်လာတာပါလားလို့ ရှုမှတ်ပါ။ ကိုယ့်မှာ တရားရှိနေရင် နတ်မင်းကြီးတွေဟာ Backend ကနေ ကိုယ့်ကို အမြဲ Support ပေးနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သံယုတ္တနိကာယ်၊ ဒေဝတာသံယုတ္တမှာ နတ်သားတွေဟာ ညဉ့်ဦးယံမှာ ဘုရားရှင်ထံ လာပြီး ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ တရားတွေကို မေးမြန်းလေ့ရှိပါတယ်။ သူတို့ဟာ နတ်စည်းစိမ်ထက် "တရားအနှစ်သာရ" ကို ပိုပြီး ရှာဖွေကြတာပါ။

နတ်သားတွေဟာ ဘုရားရှင်ကို ဖူးမြော်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ "မျက်စိအကြည်" နဲ့ "အဆင်း" ထိတွေ့မှု (ဖဿ) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ "ပီတိ" ကို ဝိပဿနာ ရှုကြပါတယ်။ ဦးဇင်းတို့ လူသားတွေလည်း လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်စေ၊ အိမ်မှာဖြစ်စေ ပျော်စရာ၊ ကြည်နူးစရာနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ "ငါ ပျော်တယ်" လို့ အပေါ်ယံ မတွေးပါနဲ့။ ထိုကြည်နူးမှု (ပီတိ) ဟာလည်း ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတဲ့ "ဝေဒနာ" သက်သက်ပါလားလို့ သစ္စာဆိုက်အောင် ကြည့်ပါ။ နတ်တွေတောင်မှ သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်ကို ပစ်ပြီး တရားရှာရင်၊ အို၊ နာ၊ သေ ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ လူသားတွေဟာ ပိုပြီး တရားအားထုတ်သင့်တယ်ဆိုတာ ဒီနေရာမှာ သင်ခန်းစာ ယူရမှာပါ။

သာသနာတော်မှာ ယက္ခတွေ၊ ဝိဇ္ဇာတွေ၊ နတ်မင်းကြီးတွေဆိုတာ ကိုးကွယ်ရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ "ဓမ္မ၏ လက်အောက်ခံ" သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တန်ခိုးတွေဟာ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကြောင့် ရရှိလာတာပါ။ ဓာတ်တော်တွေကို သူတို့ စောင့်ရှောက်တယ်ဆိုတာ ဘုရားရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို သိတတ်တဲ့ "ကတညုတ" တရားကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။

ဦးဇင်းတို့ အလုပ်ခွင်မှာ အောင်မြင်ချင်ရင် အပြင်ပန်း အစောင့်အရှောက်ကိုပဲ မရှာပါနဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ "သီလ" Firewall ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပါ။ စိတ်ထဲမှာ "မေတ္တာ" ဓာတ် ကိန်းဝပ်ပါစေ။ မေတ္တာရှိသူကို နတ်တို့ ချစ်ကြပါတယ်။ တရားအားထုတ်တဲ့အခါမှာလည်း "နတ်မြင်ချင်လို့၊ တန်ခိုးရချင်လို့" ဆိုတဲ့ လောဘနဲ့ မလုပ်ပါနဲ့။ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေကို "ဒုက္ခသစ္စာ" အဖြစ် မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ အဲဒီလို မြင်ရင် နတ်တွေထက် သာလွန်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နတ်တွေက သာသနာကို စောင့်ရှောက်နေတယ်ဆိုတာ ဦးဇင်းတို့ လူသားတွေ တရားကျင့်ဖို့ အချိန်ရအောင် ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးနေတာပါ။ ဒါကြောင့် -

၁။ သဒ္ဓါတရားကို အခြေခံပါ: ဓာတ်တော်တွေ၊ သာသနာ့အဆောက်အဦးတွေကို မြင်ရင် ဘုရားရှင်ကို သတိရပါ။

၂။ သီလကို လက်ကိုင်ထားပါ: သီလရှိသူကိုမှ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေက လက်တွဲ ကူညီတာပါ။

၃။ ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် သစ္စာစိုက်ပါ: အပေါ်ယံ ပူဇော်မှုတင် မကဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ "အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ" သဘောကို မျက်မှောက်ပြုပါ။

တရားနာပရိသတ်ကြီးတို့….... တရားအားထုတ်ခြင်းနဲ့ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိခြင်းအကြားမှာ ရှိနေတဲ့ "ကွင်းဆက် (Connection)" ကို ပိုပြီး နက်နက်နဲနဲ သစ္စာဆိုက်အောင် ဦးဇင်း ဆက်လက် ဟောကြားပေးပါ့မယ်။ အပေါ်ယံ ယုံကြည်မှုတင် မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာနဲ့ သစ္စာ ဘယ်လို ဆုံသွားသလဲဆိုတာကို တစ်ပိုဒ်ချင်း ကြည့်ကြရအောင်ပါ။

ဦးဇင်းတို့ တရားအားထုတ်တဲ့အခါ ပထမဆုံး "သီလ" ကို ဆောက်တည်ရပါတယ်။ သီလရှိတဲ့သူရဲ့ စိတ်ဟာ အပူဓာတ်ကင်းပြီး အေးမြတဲ့ "ဩဇာဓာတ်" တစ်မျိုး ထွက်ပါတယ်။ ဒီဃနိကာယ်၊ အာတနာတိယသုတ်မှာ ပါတဲ့ နတ်မင်းကြီးတွေဟာ ဒီလို သီလရှိတဲ့သူဆီက ထွက်တဲ့ "ဓမ္မရောင်ခြည်" ကို ကြည့်ပြီးမှ သိကြတာပါ။ ဦးဇင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရုပ်တရားတွေဟာ သီလကြောင့် "ကြည်လင်တဲ့ ရုပ် (Pasāda-rūpa)" တွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာ နတ်တွေရဲ့ အာရုံနဲ့ ချိတ်ဆက်မိသွားပါတယ်။ ဒါဟာ အလုပ်ခွင်မှာဆိုရင် Trust (ယုံကြည်မှု) တည်ဆောက်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကိုယ့်ဘက်က သီလလုံရင် Backend က Guardian တွေက အလိုလို Connection ရလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

တရားအားထုတ်တဲ့အခါ "မျက်စိအကြည်" မှာ "အဆင်း" လာတိုက်လို့ "မြင်သိစိတ်" ပေါ်တိုင်း ပေါ်တိုင်းမှာ "မြင်တယ်... မြင်တယ်" လို့ သတိကပ်လိုက်ရင် အဲဒီ သတိ (Mindfulness) ဟာ စိတ်ကို သန့်ရှင်းစေပါတယ်။ သံယုတ္တနိကာယ်၊ ဒေဝတာသံယုတ္တမှာ နတ်သားတွေဟာ ဘုရားရှင်ကို လာဖူးတဲ့အခါ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "သတိ" ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာကို အကဲခတ်ကြပါတယ်။ ကိုယ်က ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်ကို ရှုနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်စိတ်ဟာ နတ်တွေနဲ့ တူညီတဲ့ "သုဒ္ဓါဝါသ" စိတ်ဓာတ်မျိုး ဖြစ်နေလို့ သူတို့က ကိုယ့်ကို သူတို့ရဲ့ "ဘက်တော်သား" အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်တွေကို Firewall လို ကာကွယ်ပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဦးဇင်းတို့ အလုပ်လုပ်နေရင်းဖြစ်စေ၊ တရားထိုင်ရင်းဖြစ်စေ ထိတွေ့မှု "ဖဿ (Contact)" ကြောင့် နာကျင်တဲ့ ဝေဒနာ ပေါ်လာမယ်။ အဲဒီ ဝေဒနာကို "ငါ နာတယ်" လို့ မယူဘဲ "နာတတ်တဲ့ သဘော (ဝေဒနာနုပဿနာ)" အဖြစ် ရှုမြင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ "ဒေါသ (ယက္ခဓာတ်ကြမ်း)" မဝင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီလို ဒေါသကို တရားနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့အခါမှာ နတ်မင်းကြီးတွေက "ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ တကယ့် ဓမ္မစစ်သည်တော်ပဲ" ဆိုပြီး လေးစားကြပါတယ်။ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသ (ဘီလူးစိတ်) ပျောက်ပြီး မေတ္တာ (နတ်စိတ်) ကိန်းတဲ့အချိန်ဟာ နတ်တွေရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အားထုတ်မှု ကွင်းဆက် အမိဆုံး အချိန်ပါပဲ။

တရားအားထုတ်လို့ သမာဓိရလာတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ "ပီတိ (Rapture)" တွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲဒီ ပီတိဓာတ်ဟာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရုပ်တွေကို ကြည်လင်စေရုံတင်မကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ အေးမြစေပါတယ်။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်မှာ နတ်တွေဟာ ဒီလို ပီတိဓာတ်ရှိတဲ့သူ အနားမှာ နေရတာကို အလွန်နှစ်သက်ကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် တရားအားထုတ်သူဟာ နတ်တွေကို ဖိတ်ခေါ်နေစရာမလိုဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ "တရားရနံ့" ကြောင့် သူတို့က အလိုလို လာရောက်ဝန်းရံ စောင့်ရှောက်ကြတာပါ။ အလုပ်ခွင်မှာလည်း ကိုယ့်စိတ်က ပီတိနဲ့ အလုပ်လုပ်ရင် နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေက အဆင်ပြေအောင် လမ်းဖွင့်ပေးတတ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံး ကွင်းဆက်ကတော့ "ဖြစ်ပျက် (Udayabbaya-ñāṇa)" ကို မြင်ခြင်းပါပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်သမျှ နာမ်ရုပ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ "ဓာတုပရိနိဗ္ဗာန်" သဘောလေးတွေကို ဉာဏ်နဲ့ မြင်နေရင် ထိုသူဟာ အကြောက်တရား ကင်းသွားပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ "ငါ" ဆိုတာ မရှိဘူး၊ "ဓာတ်" သဘောပဲ ရှိတယ်လို့ သိသွားလို့ပါ။ အဲဒီလို အနတ္တသစ္စာဆိုက်နေတဲ့သူကို ဘယ်ယက္ခ၊ ဘယ်ဘီလူးကမှ မဖျက်ဆီးနိုင်ပါဘူး။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်ကို လက်တွေ့ သိမြင်နေတဲ့သူဟာ လောကမှာ အလုံခြုံဆုံး အစောင့်အရှောက်ကို ရရှိသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်ရရင် နတ်မင်းကြီးတွေ၊ ယက္ခတွေရဲ့ သဒ္ဓါတရားဟာ ဦးဇင်းတို့အတွက် မှန်တစ်ချပ်ပါပဲ။ သူတို့တောင် ဒီလောက် ကြိုးစားရင် ဦးဇင်းတို့ လူသားတွေဟာ ပိုပြီး ကြိုးစားရပါမယ်။ သာသနာတော် ကွယ်မယ့်နေ့ (ဓာတုပရိနိဗ္ဗာန်) ကို မရောက်ခင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တရားဓာတ်တော်တွေ ကိန်းဝပ်အောင် အားထုတ်ကြရပါမယ်။. နတ်တွေက စောင့်ရှောက်တယ်ဆိုတာ "အပြင်က ကာကွယ်ပေးတာ" ဖြစ်ပြီး၊ တရားအားထုတ်တာက "အတွင်းက အစောင့်အရှောက်" ကို ရတာပါ။ အတွင်းမှာ သစ္စာဆိုက်နေရင် အပြင်က နတ်တွေကလည်း အလိုလို ဒူးထောက်လာကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဤသို့ အစောင့်အရှောက်နတ်များ၏ သဒ္ဓါတရားကို သင်ခန်းစာယူ၍ ဟောကြားအပ်သော တရားတော်ကြောင့် တရားနာပရိသတ်အပေါင်း သူတော်ကောင်းတို့သည် နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တို့၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူနိုင်သော သီလရှိသူများ ဖြစ်ကြပါစေ။ နောက်ဆုံးတွင် သစ္စာလေးပါးကို ဆိုက်ရောက်ကာ နိဗ္ဗာန်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။

(သာဓု... သာဓု... သာဓု...)